Sürpriz Hamilelik #babynumber2

Eşimle ben, çocuk konusunu geçtiğimiz aya kadar kapattığımızı zannediyorduk. Temmuz başında şu anda 16 aylık olan kızımızla ilk tatilimize çıktık, harika günler geçirdik. İşyerinde bir seneyi doldurmadığım için oldukça kısa bir tatille yetinsem de enerji depolayarak İstanbul’a geri döndüm. Fakat o da ne? Beklenen günler bir türlü gelmiyordu. Tatil boyunca, su kaydırağından doyasıya kaydım, kızımla atladım zıpladım, mini disco’larda dans ettim. Meğerse bu sırada ikinci bebeğimiz kendisinden haberdar olmamı bekliyormuş. Tabii yapılan test sonucunda o koyu ikinci çizgi aniden belirdi. Sonrası korku, heyecan, mutluluk… Birçok duyguyu aynı anda yaşadım fakat bu sefer “nasıl yapacağım” sorusu daha baskındı. Kızımız planlı bir gebelikti. Haberi aldığımızda ilk etapta sadece mutlu olduğumu hatırlıyorum. Sorular daha sonra gelmişti. Bu sefer sorulardan başka bir şey yoktu aklımda. Kızımla arası 23 ay olacaktı, tekrar sezaryen olmak zorunda kalacaktım çünkü arası çok kısaydı, hâlbuki ben hep normal doğum istemiş ve kendini son dakikaya kadar normal doğuma odaklamış biriydim. Şimdi Joker’in imzası gibi bir ameliyat izim vardı. Lohusalığı hiç sevmediğim gibi, aklımda kalan gidip gelen onca insan, gelmeyen sütüm, emmek istemeyen bebek ve benim durup durup ağlamamdı. Sonra her şey toparlanmıştı, emzirme konusu hariç. Ayrıca ilk hamileliğimde 20 kg aldığım için sonrasında epey bir efor sarf ederek 23 kg vermiştim. Fit bir anneydim. Etraftan konuyla ilgili yorumlar geldikçe mutlu oluyordum. Yeni bir spor salonuna başlamıştım, planlarım vardı, kızımla ilgili her şey düzene girmeye başlamıştı. Daha sayabilirim…

Bütün bu olanlardan ötürü düşündük ve taşındık. İlk hafta kimseye söylemedik. İşe gidip gelmek ve yoğunlaşmak zordu. Daha sonra tek düşüncem benim tek çocuk olmam oldu. Hemen her konuda tektim. Arkadaşlarla evdeki kardeşin aynı şey olmayacağını tahmin ediyordum. Çevremdeki herkes kardeşiyle harika bir şekilde geçinmiyor ama gene de kardeşin bir nefes olduğuna inanıyorum. Çünkü yoksa elinden gelen hiçbir şey yoktur. Yaşlarının yakın olmasının bizi zorlayacağını tahmin etsek de kabullendik. Şimdi hem mutluyum hem de halen endişeli.

Özgürlüğüme düşkün bir insan olarak çocuk konusunda zaten zorlanıyordum itiraf edeyim  (hatta “Çakma Anne” kitabını tavsiye ederim, bu dönemde beni epey güldürdü) ama şimdi ikinci çocuktan sonra bu durumun başka bir hal alacağını tahmin edebiliyorum.  Öte yandan çocuk konusunu 30 yaşımdan önce kapatarak (umarım!)  hem kariyerimi hem de aile hayatımı düzene sokabileceğimi umut ediyorum. Tabii kilo takıntısı tekrar başladı ben de. Hemen her gün tartılıyorum., Gereksiz şeyler yememek ve sağlığım el verdiğince spor yapmak istiyorum. Bir de bu sefer bol bol emzirmek istiyorum, sütüm olsun istiyorum.

Kararımın doğru olduğuna tüm kalbimle inanıyorum; hamilelik, doğum ve sonrasında yaşanacak sıkıntılara göğüs gererek kızıma, kardeşine ve eşime müthiş bir armağan vereceğimi umuyorum. Hayat boyu iki kardeş birbirlerinin gözlerinin içine sevgiyle baksın, birbirlerini kollasın, birbirlerinin en yakın arkadaşı olsunlar istiyorum.

Benzer durumu yaşayan annelerin de paylaşımlarını dört gözle bekliyorum J

Hamilelik günlüğümün devamı gelecek.

11+1 hafta

Advertisements